Kyōfu ~ 8

-No to ładnie. Teraz jesteś bezdomny.

-O czym Ty gadasz? Masz współlokatora.

Alan zaśmiał się.

-Śpisz na wycieraczce!

-A nie, bo z tobą.

***

Alan wrócił do domu z Feliksem. Spojrzał na zegarek - ostatni autobus nad jezioro odjechał 15 minut temu. `No nic, pojedziemy jutro ` . Spojrzał na Feliksa, który stał pośrodku salonu, nie wiedząc, co ze sobą zrobić.

-Chodź, pokażę ci nowy pokój.

Feliks podniósł głowę.

-Co? A, tak, już idę. - Wziął walizki i poszedł za Alanem na piętro.

Nowy pokój Feliksa znajdował się niedaleko obok pokoju Alana, był wielki, z biało-kremowymi ścianami i ciemnobrązowymi drewnianymi meblami. Felix rozejrzał się. Był zakurzony, jakby nikt tutaj nigdy nie mieszkał, ale poza tym nie było źle. Duże łóżko, szafa wnękowa, zabytkowa komoda i miękki biały dywan... Luksus. Zauważył też drzwi, przejście do pokoju obok. Gdy je otworzył zobaczył coś na kształt ukrytego pokoju dla dzieci i drzwi do sypialni Alana. Uśmiechnął się. Wracając do pokoju, zobaczył, że Alan jest całkowicie pochłonięty sprzątaniem. Niewiele myśląc, rzucił go na łóżko.

-Hej, co Ty.. -Felix przerwał mu pocałunkiem.

Przytulił go mocno, patrząc, jak się rumieni i zaciska usta.

-No co? Już mnie nie kochasz?

-Po prostu chcę się zająć czymś poważnym. Jak tu posprzątam... strzeż się - Alan uśmiechnął się szelmowsko.

-A więc tak? Co planujesz? -cmoknął go w usta

-No nie wiem... -Alan rozpiął mu jeden guzik koszuli- a co byś chciał robić? Możemy pograć w karty...

-Głupek. -pocałował go namiętnie, odsunął się i wstał. 

Alan usiadł na łóżku, uśmiechając się. Tak słodko wyglądał, w potarganych jasnych włosach, spod których błyszczą jadowicie zielone oczy.

***

-Felix, zamorduj mnie, jeśli jeszcze kiedyś wpuszczę cię do kuchni.

Felix spuścił wzrok.

-Chciałem się na coś przydać. Nie wiedziałem, że kuchnia ...

- .. będzie bliska eksplozji? - Alan zaśmiał się

-Jesteś okrutny. Za karę masz zjeść wszystko ze swojego talerza.

Alan spojrzał na zwęglone szczątki czegoś, co miało być spaghetti.

-Wiesz, jesteś tak doskonałym kucharzem, że nie zjem więcej. Dziękuję za posiłek - Alan wstał od stołu.

Szybko zrobił kanapki sobie i Feliksowi, który miał nadal smutne spojrzenie.

-No już dobrze, nic się nie stało.

-Jestem beznadziejny...

Alan westchnął. Usiadł przy stole na przeciwko Feliksa i zaczął jeść na przemian swoje kanapki i spalone spaghetti Feliksa. Chłopak wytrzeszczył oczy.

-T-ty to jesz?

-No ba. W końcu zrobiłeś to dla mnie. Jest nawet zjadliwe.

-Nie musisz się zmuszać. Jeszcze się zatrujesz.

Alan podsunął mu kanapki.

- Spróbuj z tym. Naprawdę dobre.

Felix jadł ostrożnie. Odetchnął z ulgą.

-Dzięki, słodziaku.

-To ja dziękuję za kolację. To jak randka.

Obaj się zaśmieli.

***

-Felix, wiesz co?

-Mhhhmmmm? -mruknął, zajęty przeżuwaniem.

-Chyba cię kocham.